از عاشورا صحبتش بود که من از این پادگان به یکی از شرکت های تابعه نقل مکان کنم... اما مسئول دفتر به دلایل مختلف کارو عقب انداخت که تا حد امکان منو نگه داره و تا حد امکان عقده های فرو خورده شو خالی کنه تا رسید به شنبه... شنبه نهایتن به دلایلی مجبور شد نامه نگاری ها رو انجام بده. از پادگان به خانه اومدم، لباس را عوض کردم و لباس غیر نظامی پوشیدم و رفتم شرکت... پس از یک مصاحبه، به من گفتن برو تا باهات تماس بگیریم... اما تماسی گرفته نشد! از اونجا که من سربازم و نمیتوانستم ریسک نرفتن رو بر عهده بگیرم، کاملا خودجوش امروز صبح دوباره رفتم شرکت... در محل شرکت تماس گرفتم و گفتم که دیروز فراموش کردید تماس بگیرید، گفت هر وقت میتونی بیا که یه سری دیگه صحبت داشته باشیم... بلافاصله رفتم داخل! طرف گفت الان که جلسه اس، گفتم خب من میشینم تا تموم شه، ساعت شد ده و جلسه تموم شد و صحبت ها و حرف ها و خلاصه قرار شد از همون لحظه کار رو شروع کنم، عملا شدم مترجم و خبرنگار-طور.... اصلا هم فرقی با کسی که استخدام شده ندارم، فقط حقوق نمیگیرم! لباس شخصی و گوشی موبایل و میز کار و کار مشخص... مثل بقیه... تمام روزهای هفته

دوباره صبح، دوباره روز، و البته خورشیدی که هنوز همون پایین ها مونده و قصد بالا اومدن نداره، ساعت گوشی، بر حسب عادتش زنگ میزنه، بر حسب عادت خاموشش میکنم... برحسب عادت هم اونقدر میزنه و خاموشش میکنم که دیگه کم میارم و بیدار میشم... صبحی دیگر، مثل همیشه یونی فرم نا فرم رو میپوشم، لیوان شیر رو هنو نصفه سر نکشیدم که گوشیم زنگ میزنه، زنگ تماس! به دو خودم رو به اون سر اتاق میرسونم و زود جواب میدم تا تمام ساختمون رو بیدار نکرده، فرشید میپرسه که آیا امروز هم پادگان میام یا نه! میگم از کی تا حالا دل بخواه شده و با خنده میگم دو دقیقه دیگه اونجام... بر میگردم و بقیه شیر

پیرزنی بود در خیابان ادوارد براون، مینشست در یک بریدگی و خودکار بیک و لیف دست باف میفروخت، همیشه دوست داشتم بنشینم و ساعتها نگاهش کنم، نگاهی بینهایت مهربان داشت، به مهربانی هزار هزار سال، مادربزرگی بود چنان مهربان که گاهی که پول خورد نداشت، میگفت خودکار را یادگاری ببر... مسلما که دانشجویانی که هیچگاه خودکار بیک خریداری شده را مصرف نمیکردند، حاضر نبودند پولی نگه دارند. روزی شد که دیگر پیرزن نبود... نفهمیدم چه شد، فقط دیگر نبود... پیرزنی که شاید ده کلمه هم با او صحبت نکرده بودم، پیرزنی که نگاه آرام و مهربانش به فروشنده ها نمیخورد مگر آنها که عشق را به به